Οι αστικές ελίτ, οι λαϊκιστές της περιφέρειας και οι αυταρχικοί πολιτικοί

Οικονομικά Πολιτισμοί

Οι αστικές ελίτ και οι λαϊκιστές της περιφέρειας, μια παγκόσμια διαμάχη Δημοσιογράφοι, πολιτικοί επιστήμονες και αναλυτές στην προσπάθειά τους να εξηγήσουν το φαινόμενο Τραμπ δημιούργησαν ακούσια μια μικρή βιβλιοθήκη για τη μεσαία τάξη της Αμερικής.

Άλλα όλοι όσοι ενδιαφέρονται για την ουσιαστική κατανόηση της ανόδου και της επικράτησης του αμερικανού προέδρου μπορούν κάλλιστα να εξετάσουν τα πολιτικά δρώμενα στην Ταϊλάνδη ή στην Τουρκία.

Γιατί σύμφωνα με τον Γκίντεον Ράχμαν των Financial Times η ανάδειξη του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ εντάσσεται στο πλαίσιο «ενός πολιτικού φαινομένου που είναι ορατό σε ολόκληρο τον κόσμο και θέτει τις ‘μητροπολιτικές ελίτ’ αντιμέτωπες τους λαϊκιστές των μικρών πόλεων και της υπαίθρου».

Στις προεδρικές εκλογές του 2016, ο Τραμπ έχασε σε όλες τις μεγάλες πόλεις, σε αρκετές, μάλιστα, με μεγάλη διαφορά, αλλά κατάφερε να εισέλθει τελικά στον Λευκό Οίκο χάρη στις ψήφους της υπόλοιπης Αμερικής. Κάτι ανάλογο είχε παρατηρηθεί μερικούς μήνες νωρίτερα στη Βρετανία του δημοψηφίσματος για το Brexit, με τους υποστηρικτές της αποχώρησης να έρχονται δεύτεροι σε όλες σχεδόν τις μητροπολιτικές περιοχές.

Σύμφωνα με τον Ράχμαν το σχίσμα ανάμεσα στην αστική ελίτ και την λαϊκιστική περιφέρεια διακρίνεται ξεκάθαρα στις δυτικές κοινωνίες. Αλλά αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι «το ίδιο σχίσμα καθορίζει ολοένα και περισσότερο την πολιτική σε χώρες εκτός της Δύσης με διαφορετικές κουλτούρες και διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, όπως η Τουρκία, η Ταϊλάνδη, η Βραζιλία, η Αίγυπτος και το Ισραήλ».

Συνήθως οι κάτοικοι των μεγάλων πόλεων, σημειώνει ο Ράχμαν, είναι πιο πλούσιοι και μορφωμένοι από τους ιδεολογικούς αντιπάλους τους που ζουν στην περιφέρεια. Είτε τάσσονται κατά του Τραμπ στις ΗΠΑ, κατά του Ερντογάν στην Τουρκία, κατά του Όρμπαν στην Ουγγαρία, κατά του Brexit στη Βρετανία.

Αλλά αμέσως μετά δεν παραλείπει να επιστήσει την προσοχή: «Είναι δελεαστικό το να περιγράφουμε τις πόλεις ως προπύργια του φιλελευθερισμού και την περιφέρεια ως αντιδραστική. Παρότι αυτό ενδέχεται να αληθεύει όσον αφορά τις κοινωνικές αξίες, διακρίνεται μια τάση των “αστικοποιημένων” που ηττήθηκαν στις εκλογές να πικραίνονται με τη δημοκρατία». 

Γιατί στην Αίγυπτο το 2013 οι κύριοι υποστηρικτές του πραξικοπήματος κατά του εκλεγμένου (ισλαμιστή) προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι ήταν τα μέλη της μεσαίας τάξης ενώ στη Βραζιλία είναι οι πολίτες του Σάο Πάολο και του Ρίο αυτοί που απαιτούν τη φυλάκιση του πρώην προέδρου Λούλα ντα Σίλβα, ο οποίος θα μπορούσε να επανεκλέγει εάν του επέτρεπαν να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα.

Όσον αφορά τα κράτη του δυτικού κόσμου αρκεί να σκεφτούμε τους Βρετανούς και τις Βρετανίδες που τάσσονται υπέρ της ανατροπής της λαϊκής βούλησης, όπως αυτή εκφράστηκε μέσω του δημοψηφίσματος για το Brexit, αλλά και το γεγονός ότι το 35% των νεαρών εύπορων Αμερικανών θεωρεί πως θα αποτελούσε κάτι το θετικό εάν ο στρατός καταλάμβανε την εξουσία.

Το 1995 μόλις το  6% των πλούσιων νεαρών Αμερικανών τασσόταν ανοιχτά υπέρ μιας στρατιωτικής λύσης στα όποια προβλήματα της δημοκρατίας.

Πηγή: Protagon.gr

Μοιραστείτε το:
Tagged