Ερντογανολάγνοι και ΑΚΕΛ (Κύπρος) αγωνιούν μην «χαθεί» ο Ερντογάν… Οι εμμονές των μοιρολογίστρων της Λευκωσίας

Διεθνείς Σχέσεις

Η αγωνία των ερντογανολάγνων να μη… χάσουν τον Ταγίπ: Η τουρκική πολιτική και οι εμμονές των μοιρολογίστρων της Λευκωσίας

Τόσα χρόνια θα έπρεπε όλοι να γνωρίζουν πώς λειτουργεί η Τουρκία, έναντι της Κύπρου, έναντι της Ελλάδος, στις επιδιώξεις της διεθνώς. Η συμπεριφορά της δεν αλλάζει, ούτε και οι στόχοι της.

Εκείνο που αλλάζει είναι η τακτική, που διαμορφώνεται αναλόγως των εξελίξεων και των δεδομένων.

του Κώστα Βενιζέλου

Ο Ερντογάν ήταν από την αρχή αυτός που είναι σήμερα. Χρειάστηκε, όμως, να κερδίσει τους δυτικούς, που δεν ήθελαν και πολύ για να πεισθούν, γιατί είχαν και έχουν συμφέροντα στην Τουρκία, τα οποία υπερισχύουν των όποιων στρεβλώσεων παρουσιάζει το καθεστώς Ερντογάν.

Είναι συμφέροντα, που μπορούν να παραβλέπουν και υποβαθμίζουν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και επιθετικές ενέργειες κατά γειτονικών κρατών. Το παραμύθι αυτό το βιώσαμε, λοιπόν,  από την αρχή. Ο Ταγίπ ζητούσε χρόνο μέχρι να επικρατήσει και να ελέγξει εσωτερικά την κατάσταση. Ζητούσε χρόνο και ανοχή. Και την κέρδισε.

Παράλληλα με την προσπάθεια επικράτησης του, την εφαρμογή σχεδιασμών ελέγχου του κράτους, του στρατού, συνέχιζε τις δολοφονικές επιθέσεις κατά των Κούρδων και τις επεκτατικές κινήσεις του στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Κάποια στιγμή, βέβαια, οι ενέργειες αυτές του Ερντογάν, που κατάφερνε να κερδίζει αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, προχωρούσαν απροκάλυπτα και άγγιζαν και συμφέροντα άλλων κρατών. Όπως έγινε με την εισβολή στη Συρία, την παρουσία στη Λιβύη και αλλού.

Αυτός ήταν εξαρχής ο σχεδιασμός, η υλοποίηση της επεκτατικής στρατηγικής, αλλά για κάποιους δεν ήταν «ορατός». Εκείνοι που ήθελαν να πεισθούν ότι ήταν ισλαμοδημοκράτης και όχι φασίστας, δεν χρειάστηκε ιδιαίτερος κόπος.  Γι’ αυτό και τον παρουσίαζαν ως ηγέτη- μοντέλο. Τον παρουσίαζαν ως ο ηγέτης παράδειγμα για τον μουσουλμανικό κόσμο.

Ο Τούρκος Πρόεδρος εκφράζει και προωθεί τη διαχρονική πολιτική της Άγκυρας και αυτό είναι ξεκάθαρο. Την έχει επικαιροποιήσει, την έχει αναβαθμίσει, είναι πιο επιθετική, αλλά επί της ουσίας δεν αλλάζει. Είναι εφαρμογή μιας στρατηγικής, που εφαρμόζεται βαθμηδόν και τυγχάνει γενικής υποστήριξης στην Τουρκία.

Πέραν από το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι ενόψει και των εκλογών του 2023, επί της ουσίας αυτή η πολιτική ακολουθείται και θα συνεχισθεί και μετά την εποχή Ερντογάν.

Την ώρα, λοιπόν, που η συμπεριφορά του Τούρκου Προέδρου αρχίζει να ενοχλεί, χωρίς να έχει βέβαια κόστος, στην Κύπρο ξεκίνησαν εκείνες, οι γνωστές αναλύσεις, οι οποίες αναποδογυρίζουν τη λογική.

Όπως για παράδειγμα, η λογική που εμφανίζεται δειλά-δειλά, του μη χείρον. Και να παρουσιάζεται ο Ερντογάν ως η καλύτερη λύση καθώς εκείνοι που, ενδεχομένως, να τον κερδίσουν στις εκλογές του 2023, να είναι χειρότερο! Και για να στηρίξουν το αφήγημα τους, ξεκινούν να περιγράφουν τον «καλό» Ταγίπ, τον «ειρηνοποιό», που είχε κάνει… ανοίγματα, αποδέχθηκε μια σειρά απαιτήσεις μας, αλλά τα απορρίψαμε εμείς.

Και φθάνοντας στο διά ταύτα, καταλήγουν στο συμπέρασμα, το οποίο, αν και δεν το λένε ευθέως, το αφήνουν να αιωρείται: Πώς μετά το 2023, εάν χάσει ο Ερντογάν τις εκλογές και κερδίσει η αντιπολίτευση, θα τον ψάχνουμε και δεν θα τον βρίσκουμε.

Ναι, υπάρχουν τέτοιες προσεγγίσεις, από τους γνωστούς κύκλους, που μοιρολογάνε ακόμη για την απόρριψη του αλήστου μνήμης, σχεδίου Ανάν, που διαβάζουν από την ανάποδη τα απόρρητα πρακτικά του ΟΗΕ, για τη Διάσκεψη του Κραν Μοντάνα.

Η ανάγνωση των εξελίξεων από τους ερντογανολάγνους, με ρεβανσιστική λογική για τις άλλες απόψεις, παραμένει στην ίδια λογική και εμείς οι υπόλοιποι, οφείλουμε να τους αντιμετωπίζουμε με κατανόηση.

Ο Ερντογάν εφαρμόζει μια αναθεωρητική πολιτική, επιδιώκει αλλαγή συνόρων, αύξηση της επιρροής της Τουρκίας. Όλα αυτά έχουν χρονικό ορίζοντα το 2023. Κάποιοι, όμως, θεωρούν τις κινήσεις του φυσιολογικές, αναμενόμενες από την Τουρκία. Κάποιοι θεωρούν πως εάν φύγει ο Ερντογάν, θα χειροτερέψει η κατάσταση.

Πραγματικότητες και μύθοι για το «ταλαιπωρημένο» Κυπριακό: Τα πρακτικά του Κραν Μοντανά, οι σχολές σκέψεις και το κυνήγι μαγισσών

Ο πρώην γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού συνεχίζει να υποστηρίζει το τουρκικό αφήγημα για το Κραν Μοντανά και να κατηγορεί τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Αναστασιάδη

Εγκλωβισμένο στο Κραν Μοντανά το θλιβερό ΑΚΕΛ: Συνεχίζει να υποστηρίζει το αφήγημα του Τσαβούσογλου

Η επόμενη ημέρα των αποκαλύψεων του «Φιλελεύθερου» για τα απόρρητα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών της Διάσκεψης στο Κραν Μοντάνα, βρίσκει το πολιτικό σύστημα και σε κάποιο βαθμό και την κοινωνία, να συνεχίζει τις συζητήσεις, στη δημόσια σφαίρα.

Το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει με τη δημοσίευση ολόκληρου του κειμένου των πρακτικών και είναι σαφές πως η κατάρρευση της Διάσκεψης οφείλεται στην τουρκική στάση και συμπεριφορά.

Οπότε οι συζητήσεις είναι μεταξύ αυτών που βλέπουν την πραγματικότητα, που αναδείχθηκε μέσα από τα έγγραφα του Διεθνούς Οργανισμού και εκείνων που επιμένουν σε μια αδιέξοδη επιμονή να επιδίδονται σε ένα κυνήγι μαγισσών. Να επιμένουν στην αυτό-επιβεβαίωση τους, αν και τους λείπουν πολλά κομμάτια του πάζλ, τα οποία δεν πρόκειται να τα βρουν γιατί δεν ανήκουν στο δικό τους αφήγημα.

Από τις συζητήσεις που προκλήθηκαν από τις αποκαλύψεις του Μιχάλη Ιγνατίου, παρακολουθήσαμε αντιδράσεις παγιωμένων αντιλήψεων.

Πρώτο, επιβεβαιώθηκε η μόνιμη αντιπαράθεση των γνωστών σχολών σκέψης στο Κυπριακό. Ένας διαχρονικός διαχωρισμός, που παραπέμπει σε πολιτικές προσεγγίσεις που διαμορφώθηκαν και αναπτύχθηκαν από το 1974 και εντεύθεν. Αντιλήψεις που είχαν τη θέση τους και πριν το 1974, με διαφορετικές ρητορικές και ατζέντες.

Δεύτερο, επιβεβαιώθηκε η κόντρα εντός του ενός στρατοπέδου, που είχε στο παρελθόν αρχηγό τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, αλλά τώρα «διασπάσθηκε».  Από μια μερίδα κατηγορείται ο Πρόεδρος ως… απορριπτικός και πως πέταξε τις «ευκαιρίες» για να επανεκλεγεί Πρόεδρος. Και ο Πρόεδρος αντιδρά κάποιες φορές με χαρακτηρισμούς, όπως την περασμένη Κυριακή.

Έκανε λόγο για «μυθοπλάστες ή παραφράστες των εγγράφων που διαβάζουν και προσποιούνται ότι δεν κατανοούν», λέγοντας ότι «είναι θέμα δικό τους».

Το θέμα αφορά τα εσωτερικά μιας σχολής σκέψης. Αλλά και τα ενδότερα αυτής, καθώς στη μάχη χαρακωμάτων είναι πρώην σύμβουλοι, συνεργάτες του Προέδρου. Πρώην προνομιούχοι και ευνοούμενοι του. Έχει σημασία να αξιολογείται μια αντίδραση, που  βαπτίζεται πολιτική. Γιατί οι διαφορές δεν εντοπίζονταν όταν τα προνόμια συνεχίζονταν.

Τρίτο, ο ένας πυλώνας αυτού του στρατοπέδου, που δεν ταυτιζόταν για ευνόητους λόγους με τον Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ, η ηγεσία του ΑΚΕΛ, τοποθετείται στα τεκταινόμενα ως να είναι αλλού.

Δημοσιοποιούνται τα πρακτικά του Δείπνου, που επιβεβαιώνουν ότι ήταν ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, που τίναξε στον αέρα τη Διάσκεψη στο Κραν Μοντάνα, επειδή επέμεινε σε παραμονή στρατευμάτων και σε Εγγυήσεις. Και ποιο είναι  το σχόλιο του ΑΚΕΛ;

Για την έκθεση του Γενικού Γραμματέα που αναφέρεται σε ευθύνες και των δυο πλευρών.  Και για τα πρακτικά; Καμία αναφορά.  Στο κόμμα ξεχνούν φαίνεται τι έλεγαν μετά το Κραν Μοντάνα. Στην ανακοίνωση του κόμματος της 12ης Ιουλίου 2017.

«Κυρίως η εμμονή της Τουρκίας σε απαράδεκτες θέσεις δεν επέτρεψε να έχουμε την προσδοκούμενη  πρόοδο»,  σημειωνόταν μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε τότε. Αυτές οι εμμονές είναι και αδιέξοδες κα εκθέτουν.

Οι ευθύνες του Προέδρου Αναστασιάδη οφείλονται στο γεγονός ότι δεν  επέμεινε όπως υπάρξει προετοιμασία πριν να συγκληθεί η Διάσκεψη. Άφησε τον Άιντε να κάνει παιχνίδι γνωρίζοντας το αποτέλεσμα.

Ελέγχεται, επίσης, για το γεγονός ότι κατέθεσε προτάσεις για τις εσωτερικές πτυχές, οι οποίες συνιστούν σοβαρές υποχωρήσεις για την ελληνική πλευρά. Και όχι μόνο αυτό. Αυτές οι προτάσεις, εάν εντάσσονταν σε μια συνολική συμφωνία, θα δημιουργούσαν ένα στρεβλωτικό μη λειτουργικό σύστημα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ελέγχεται και για τα όσα είπε στον Τσαβούσογλου για δυο κράτη. Και επειδή πολλά έχουν αναφερθεί επί τούτου οφείλουμε να υπενθυμίσουμε πως πρώτα στο «Φιλελεύθερο» έγινε αναφορά για τα… ανοίγματα αυτά του κ. Αναστασιάδη. Και τότε και σήμερα πρέπει να τονιστεί πως το αδιέξοδο δεν «σπάζει» με κινήσεις που επιδεινώνουν την κατάσταση, με μια χειρότερη εκδοχή.

Όπως είναι το θέμα των δυο κρατών. Ούτε, βέβαια, διέξοδο προσφέρεται με τις συζητήσεις που διεξάγονται μέσα από μακρόσυρτες καταδικασμένες σε αποτυχία πρωτοβουλίες. Κυρίως,  γιατί βαθμηδόν οι συζητήσεις αυτές, υπό διάφορους μανδύες και ονοματολογίες, οδηγούν σε ένα συγκαλυμμένο μοντέλο διαχωρισμού, που θα είναι συνομοσπονδιακό.

Η επόμενη ημέρα περνά μέσα από την αποθυματοποίηση αφηγημάτων. Μόνο έτσι μπορεί να προχωρήσουμε μπροστά, απαλλαγμένοι από τα βαρίδια των υποχωρήσεων, τη διαιώνιση μύθων και τις εμμονές σε αδιέξοδες φόρμουλες διαχωρισμού.

Πηγή: hellasjournal.com

Μοιραστείτε το:
Tagged