Κάπνισμα Μαθητών στο Σχολείο: Όταν νιώθεις μ@λ@κ@ς σε ένα παράλληλο σύμπαν…

Επαγγελματική
Κάπνισμα Μαθητών στο Σχολείο: Όταν νιώθεις μ@λ@κ@ς σε ένα παράλληλο σύμπαν…

Όταν πραγματικά νιώθεις μ@λ@κ@ς σε ένα παράλληλο αλλά Συριζαϊκό σύμπαν…

Πως, να «επιβάλεις» στους μαθητές το «μη κάπνισμα» ως βλαβερή συνέπεια, όταν οι καθ’ ύλη αρμόδιοι υπουργοί Υγείας, κλπ. αποτελούν «σκοτεινά» παραδείγματα για το αντίθετο;… Αλήθεια πως, όταν υπουργοί (Τσιρώνης) και πρώην Πρωθυπουργοί (Γ. Παπανδρέου) μιλούν για το «ωφέλιμο» της χρήσης κάνναβης (χασίς), ζητώντας μάλιστα και την ιδιοκαλλιέργειά της…

————————–

Φίλος, παλιός εκπαιδευτικός, μου έλεγε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην καθημερινότητα της σχολικής ζωής, πρόβλημα που αποσυντονίζει την καλώς εννοούμενη «πειθαρχία» των μαθητών στους κανόνες της μαθητικής ζωής, είναι το κάπνισμα στο οποίο συνήθως μιμητικά επιδίδονται οι έφηβοι μέσα στους σχολικούς χώρους.

Είναι δε πολύ μεγάλο το «πρόβλημα», αφού διαπιστωμένα και καταγεγραμμένα, στο κάπνισμα επιδίδονται ακόμη και μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, αρχίζει δε να λαμβάνει δε πολύ μεγάλες διαστάσεις στην πρώτη τάξη του Λυκείου…

Ο νόμος, αλλά και οι κανόνες της σχολικής ζωής έχουν πολύ αυστηρά πειθαρχικά μέτρα, αλλά σχεδόν κανείς δεν τα ακολουθεί, αφού οι τιμωρίες των μαθητών που συλλαμβάνονται να καπνίζουν μέσα στους χώρους της σχολικής μονάδας, πιθανόν θα οδηγούσαν στην αποδόμηση του Σχολείου από μαθητές και φυγή τους προς άλλες σχολικές μονάδες ποιο ανεκτικές στο θέμα αυτό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε μία κατηγορία Λυκείων έχει αναπτυχθεί μαθητικό κίνημα με αίτημα προς την εκπαιδευτική κοινότητά του και τον Διευθυντή «δημιουργείστε καπνιστήριο» για τους μαθητές, κάτι που έχει σαν συνέπεια τον καθορισμό σημείων στους υπαίθριους χώρους  του σχολείου, στο οποίο ισχύει άτυπο άβατο για τους εκπαιδευτικούς, προκειμένου οι μαθητές να καπνίζουν ανενόχλητοι.

Κοντά, σ’ αυτά και οι γονείς, όχι όλοι ευτυχώς, αλλά μικρή μερίδα τους, που υπερασπιζόμενοι το δικαίωμα των γόνων τους στην ασυδοσία, επικαλούνται διάφορες δικαιολογίας προκειμένου αυτοί να μην τιμωρηθούν. Οι ποιο συνηθισμένες απ’ αυτές είναι, το σύστησε ο ψυχολόγος που τον παρακολουθεί, το κάνει για ιατρικούς λόγους ή στην ποιο εύκολη αλλά «αισχρή» περίπτωση, το επιτρέπουμε εμείς, δηλαδή ο πατέρας και η μάνα και δεν θεωρούμε ότι είναι πρόβλημα…

Τι απομένει; Η αγωνία του Διευθυντή και των εκπαιδευτικών που γνωρίζουν τους κανόνες και τις επιπτώσεις τους, μην συμβεί το απρόβλεπτο, δηλαδή «μπουκάρουν» ξαφνικά τίποτα ανεξέλεγκτοι «Επιθεωρητές Υγείας» και καταγράψουν το κάπνισμα των μαθητών, οπότε εκτός από το «τσουχτερό» πρόστιμο των 10.000 ευρώ που θα κλιθούν να πληρώσουν, επικρέμετε πάνω από τα υπηρεσιακά κεφάλια τους και η καρμανιόλα του πειθαρχικού…

Όταν νιώθεις μ@λ@κ@ς σε ένα παράλληλο σύμπαν…

Το οξύμωρο της κατάστασης, είναι ότι μόλις πολύ πρόσφατα, το Υπουργείο Παιδείας κοινοποίησε στις σχολικές μονάδες Εγκύκλιο του Υπουργείου Υγείας για την απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους, με την επισήμανση ότι το κάπνισμα απαγορεύεται ρητά, για μαθητές και εκπαιδευτικούς, μέσα στα όρια των Σχολικών μονάδων, είτε πρόκειται για κλειστούς χώρους, είτε πρόκειται για τους υπαίθριους, αναφέροντας μάλιστα και τα πρόστιμα που επιβάλλονται στην περίπτωση παράβασης αυτής της «απαγόρευσης».

Ο ίδιος φίλος, που παραμένει ακόμη εν ενεργεία εκπαιδευτικός, μου διηγήθηκε πολύ πρόσφατη εμπειρία του για το συγκεκριμένο θέμα, προσπαθώντας να εξηγήσει ότι η τήρηση του κανόνα «όχι κάπνισμα στα σχολεία από τους μαθητές» δεν είναι απλή υπόθεση και δεν αντιμετωπίζεται με εγκυκλίους από πλευράς υπουργείου,  αλλά απαιτεί πολύ περισσότερα πράγμα.

«Σε εφημερία μου, όπως ανάφερε, σε υπαίθριους χώρους της σχολικής μονάδας (Λύκειο), εντόπισα, κατά την διάρκεια διαλείμματος, μία μικρή ομάδα μαθητών της πρώτης τάξης που κάπνιζαν έχοντας σχηματίσει κύκλο, προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτοί. Κατά την σύντομη συζήτηση που ακολούθησε τόσο για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος σ’ αυτή την ηλικία (15χρονα), όσο και για την καθολική απαγόρευση που ισχύει για τους χώρους του σχολείου, υπήρξε αντίδραση των μικρών μαθητών σε ότι αφορά τα παραδείγματα που λαμβάνουν. Ως γνωστός μου ανάφερε, οι μαθητές είναι οι ποιο φανατικοί χρήστες των Κοινωνικών Δικτύων ( Social Media) και είναι απίστευτες οι «παραστάσεις» που λαμβάνουν αφενός απ’ αυτά, αλλά και ο τρόπος που τις χρησιμοποιούν για να δικαιολογήσουν τις συμπεριφορές τους.

«Εδώ Κύριε οι Υπουργοί βγαίνουν στην τηλεόραση με ένα τσιγάρο στο χέρι και καπνίζουν αρειμανίως σαν φουγάρα κι εσείς ας μιλάτε για το κάπνισμα στη αυλή του σχολείου που δεν μας βλέπει και κανένας άλλος… Δεν έχετε δει τον υπουργό Υγείας, αυτόν τον Πολάκη και τον άλλον που είναι και γιατρός, τον Μουζάλα ντε…»

Ο φίλος, δεν μου διηγήθηκε τι ακολούθησε μετά απ’ αυτή τη στοιχομυθία με τους 15χρονους μαθητές, μου ανάφερε, όμως κάτι πολύ ανατριχιαστικό για την πορεία τους στην ζωή. «Η μετεξέλιξη» του καπνίσματος σ’ αυτές τις μικρές ηλικίες, είναι συνήθως το πέρασμα στη χρήση του χασίς, που συνοδεύεται και από το «θρύλο» ότι δεν προκαλεί εξάρτηση και δεν έχει τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος. Βέβαια οι περισσότεροι μαθητές είτε δεν προχωρούν ποτέ σ’ αυτό το βήμα, είτε το εγκαταλείπουν άμεσα μετά την πρώτη δοκιμή. Υπάρχει, όμως, μία μικρή μερίδα απ’ αυτούς, που για διαφόρους λόγους το βρίσκουν ευχάριστο και «μαγκιά», το συνεχίζουν με αποτέλεσμα να φθάνουν σταδιακά, αργά ή γρήγορα στο ΤΕΡΜΑ που δεν είναι παρά η πλήρης εξάρτησή τους από ψυχότροπες ουσίες…

Πως, όμως, ο εκπαιδευτικός σαν εντεταλμένος από την Πολιτεία παιδαγωγός να αντιμετωπίσει και «πολεμήσει» τέτοιες καταστάσεις, όταν υπουργοί (Τσιρώνης) και πρώην Πρωθυπουργοί (Γ. Παπανδρέου) κάνουν δημόσια ολόκληρες διαλέξεις για το άκακο και χαλαρωτικό αν όχι ωφέλιμο της χρήσης κάνναβης (χασίς), ζητώντας μάλιστα και την ιδιοκαλλιέργειά της…

Κι ύστερα, μετά τους κ.κ. Πολάκη και Μουζάλα, ήλθε και ο πολύς κος Σπίρτζης…

Πως, επίσης να «επιβάλεις» στους μαθητές το «μη κάπνισμα» ως βλαβερή συνέπεια και δράση και δικαίως, όταν οι καθ’ ύλη αρμόδιοι υπουργοί Υγείας, κλπ. αποτελούν «σκοτεινά» παραδείγματα για το αντίθετο και μάλιστα δημόσια;…

Ερωτήματα, κατά τον φίλο πολύπειρο εκπαιδευτικό, που δεν βρίσκουν απάντηση, με την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να σιωπά εκκωφαντικά και να αρκείται στις γραπτές απαγορευτικές διαταγές που το μόνο αποτέλεσμα θα έχουν, όπως συνήθως συμβαίνει, να τιμωρηθούν οι μη «ένοχοι», οι εκπαιδευτικοί εάν κι εφόσον διελάθει της προσοχής τους το κάπνισμα από τους μαθητές τους…

Κι ύστερα, μετά τους κ.κ. Πολάκη και Μουζάλα, ήλθε και ο πολύς κος Σπίρτζης…

Διαβάστε στη συνέχεια πως σχολιάζει τη καπνιστική συμπεριφορά του κ. Σπίρτζη, αλλά και του κ. Πολάκη, ο Ανδρέας Ζαμπούκας στο liberal.gr

————–

Όταν πραγματικά νιώθεις μ@λ..ς σε ένα παράλληλο σύμπαν… (liberal.gr)

του Ανδρέα Ζαμπούκα

Στην Ελλάδα υπάρχει μία ομάδα ανθρώπων που αισθάνεται μοναξιά. Όχι από υπαρξιακούς λόγους αλλά από την αίσθηση ότι βιώνει το περιβάλλον με έναν διαφορετικό τρόπο, έναντι των άλλων. Ίσως να πρόκειται για ένα ποσοστό που κυμαίνεται μεταξύ 5% και 10%. Δεν νομίζω ότι είναι παραπάνω.

Αυτή η ιδιότυπη «μειονότητα» δεν έχει σχέση με μορφωτικό επίπεδο ή με κάποιο άλλο μετρήσιμο μέγεθος που μπορεί να προσδιορίσει ποιοτικά χαρακτηριστικά έναντι των υπολοίπων. Πρόκειται απλώς, για ανθρώπους οι οποίοι διαθέτουν ένα πιο ευαίσθητο πολιτικό ένστικτο για την πραγματικότητα που τους περιβάλλει.

Δυστυχώς για την πολιτική, δύσκολα τους συναντά κανείς στην διοίκηση. Είτε στον μικρόκοσμο των περιορισμένων κοιινωνικών ομάδων είτε στην ευρύτερη διαχείριση των κοινών. Γιατί έχουν το προφανές ελάττωμα να μην μπορούν να συνδυάσουν τις απαιτήσεις των μεγάλων συνόλων προκειμένου να εξασφαλίσουν την εκλογή τους. Γιατί μολονότι αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει, δεν διαθέτουν την δυναμική της διεκδίκησης από θέση ισχύος. Κυρίως, όμως, επειδή «ντρέπονται» μεταξύ αυτών που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει «ντροπή»…

Οι προεκτάσεις που έχει πάρει εδώ και χρόνια, η μη εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, είναι απολύτως χαρακτηριστικές για το ακριβώς συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία. Είναι από τις περιπτώσεις που αναδεικνύονται σε κραυγαλέες μορφές ανυπακοής του πλήθους απέναντι στην αστική δημοκρατία. Κάτι σαν επιβολή καθεστώτος «λαϊκού ολοκληρωτισμού» από μία μάζα πολιτών που δεν αναγνωρίζουν σε άλλους κανένα δικαίωμα και το βασικότερο, δεν «ντρέπονται» δια της «Αιδούς» που ο Πλάτωνας καταγράφει στον Πρωταγόρα.

Κατά συνέπεια, αυτός ο ολοκληρωτισμός της «μη ντροπής» αναδεικνύει και τους αντιπροσώπους του στο πολιτικό σύστημα, με καθαρή εντολή να υπερασπιστούν την έκφραση των ταπεινών τους ενστίκτων. Των ενστίκτων της «μη ντροπής»!

Ο υπουργός Σπίρτζης είναι ένας από αυτούς που έχουν απωλέσει εδώ και πολύ καιρό, την περίφημη «αιδώ» του Πλάτωνα. Μία απο τις βασικές προυποθέσεις της πολιτικής αρετής για τον πολιτισμό της δημοκρατίας. Όπως συνέβη και με τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας Πολάκη, κάπνιζε σε περιοδεία στο Πήλιο, σε κλειστό χώρο και γνωρίζοντας ότι θα τον καταγράψουν οι κάμερες.

Αυτό ήταν που προκάλεσε την οργή του δημάρχου Τρικάλων Δημήτρη Παπαστεργίου ο οποίος προσπαθεί με απίστευτη γενναιότητα να τον εφαρμόσει στην πόλη του. Τον προκάλεσε δε τόσο πολύ που έγραψε στον λογαριασμό του στο facebook: «Όταν πραγματικά νιώθεις μ@λ@κας», που προσπαθείς να εφαρμόσεις τον αντικαπνιστικό… Σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μία άλλη χώρα, όταν ένας υπουργός απροκάλυπτα παραβίαζε το νόμο αλλά και τις εγκυκλίους άλλου του συναδέλφου, η παραίτηση θα ήταν μονόδρομος. Αλλά ξέχασα… Είμαστε στην Ελλάδα»…

Oμολογώ ότι αισθάνομαι περίεργα που μέσα σε τρεις μέρες έχω αφιερώσει δύο άρθρα για δύο «θυμωμένους» Έλληνες. Τον Γιώργο Γεραπετρίτη τη Δευτέρα και σήμερα τον Δημήτρη Παπαστεργίου. Ταυτόχρονα όμως, θεωρώ ότι έδωσαν εξαιρετικές ευκαιρίες στον δημόσιο λόγο να καταγραφεί το κοντράστ, η αντίθεση, το χάσμα που χωρίζει αυτούς που «ντρέπονται» κι αυτούς που δεν «ντρέπονται».

Γιατί έχουμε συνηθίσει ως τώρα, αυτή η «ντροπαλή μεινότητα» να περιορίζεται στην μοναξιά της και να μην αντιδρά.

Ξέρω βέβαια, ότι άλλοι τόσοι ελάχιστοι κατανούν την ανάγκη του σεβασμού με το κάπνισμα αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το πιο σημαντικό στην δημόσια παρέμβαση του δημάρχου είναι η αγωνία ενός ανθρώπου που πασχίζει να επιβληθεί με τη νομιμότητα και βλέπει πρότυπα υπουργών να την ευτελίζουν και να παραδίδονται στον πρωτογονισμό.

Είμαστε ακόμα λίγοι αυτοί που αισθανόμαστε μ@λ@κες στο παράλλλο σύμπαν. Για το κάπνισμα, τα σκουπίδια, τα πεζοδρόμια και ένα σωρό άλλες ελληνικές βαρβαρότητες. Οι πολλοί αισθάνονται συνήθως έτσι γι΄αυτούς που ψηφίζουν. Που θα πάει, κάποτε θα γίνουμε πολλοί…

«Διογένης, ο κρατών και τον Φανόν»

Vukentra.gr

Tagged