Εκχωρούν κάθε Αιγιαλό σε ιδιώτες: Θα πνίξουν στην θάλασσα τους εμπνευστές ή θα παρασύρουν και τον Κυριάκο στο Βυθό;

Ελληνική Φύση

Τα τσακάλια και τα τρωκτικά της γραφειοκρατίας βρήκαν «αναπτυξιακό» πεδίο και εφορμούν με στόχο το οριστικό κλείσιμο των παραλιών στο κοινό. Και μπορεί οι σνόμπ λαμπεροί επισκέπτες της Μυκόνου να μην θέλουν να συγχρωτίζονται με την πλέμπα, άντε να πείσεις τον υπαλληλάκο ή τον κάτοικο ενός παραλιακού χωριού ότι για να μπεί στην θάλασσα πρέπει να πληρώσει υποχρεωτικά στον αφέντη της παραλίας στον οποίο την έχει εκχωρήσει ο δήμαρχος.

Δεν θα επεκταθούμε, αφού στο θέμα έχουν εντριφύσει δύο πολύ σοβαρές ιστοσελίδες, η μία ενημερωτικά και η άλλη με επικρητικό άρθρο γνώμης. Διαβάστε και θα καταλάβετε…. Φαίνεται ότι οιημέρες της αθωότητας και της ανιδιοτελούς προσφοράς της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, είτε λιγοστεύουν, είτε αρχίζουν να παίρνουν λάθος δρόμους.

——————–

Τους βλέπω να καίνε μέσα στην νύκτα την ρύθμιση για τον Αιγιαλό…

Διάβασε η γυναίκα ρεπορτάζ της έγκριτης Καθημερινής για τον Αιγιαλό και της ήρθε σκοτοδίνη. Διότι βλέπει η Αττική να γίνεται Σαρδηνία, όπου για να φτάσεις στην παραλία θα πρέπει να είσαι μεγιστάνας ή αλλιώς να περιορίσεις τα βήματά σου σε μία στενή λωρίδα γης. Είπαμε, σύντροφοι, ότι είμαστε υπέρ της ανάπτυξης. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα νομιμοποιήσουμε όλα τα αυθαίρετα μπουζουξίδικα της παραλίας!

«Καλησπέρα σας κ. Μαυρίδη.

Ονομάζομαι Α.Μ, και να ξεκαθαρίσω ότι είμαι θετικά προσκείμενη στην κινητικότητα που επιδεικνύει η κυβέρνηση του Μητσοτάκη, και βέβαια, όπως πολλοί άλλοι, δεν άντεχα άλλο την κυβέρνηση Σύριζα. Νιώθω ήδη ότι αναπνέω πιο εύκολα!

Δεν έχει σημασία να σας μιλήσω για εμένα, αυτό που έχει σημασία αυτή τη στιγμή είναι να σας πω ότι ενώ έχω ζήσει στο εξωτερικό, ένιωθα πάντα πολύ τυχερή ως κάτοικος της Αττικής, γιατί τουλάχιστον είχα την πολυτέλεια να πηγαίνω για μία βουτιά τα Σαββατοκύριακα. Και σίγουρα δεν είμαι η μόνη.

Έχω προσωπική εικόνα από τους αιγιαλούς της Σαρδηνίας, όπου απαγορεύεται να βάλει κανείς την πετσέτα του ή την καρεκλίτσα του όπου του αρέσει, αλλά υπάρχουν συγκεκριμένα όρια (αρκετά στενά) για τους ανθρώπους που δεν θέλουν να νοικιάσουν ξαπλώστρες.

Ίσως να κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφική, αλλά αυτό το παράδειγμα της Σαρδηνίας με καταδιώκει σαν εφιάλτης.

Σήμερα διάβασα ένα άρθρο στην Καθημερινή με τίτλο «Οι νέες προτάσεις για τον αιγιαλό».

Δεν γνωρίζω αν το δημοσίευμα περιέχει ανακρίβειες ή όχι. Ενδεχομένως να είσαστε ήδη πληροφορημένος σχετικά.

Καταργείται ρύθμιση που περιόριζε στο 60% ενός αιγιαλού (μη συνυπολογιζόμενου τυχόν δυσπρόσιτου τμήματός του) τον χώρο που παραχωρείται σε ομπρελοκαθίσματα.

Καταργείται ρύθμιση με την οποία δινόταν δυνατότητα ανάκλησης της παραχώρησης ενός αιγιαλού, προς αποκατάσταση του κοινόχρηστου χαρακτήρα του.

Ο (εξ ορισμού δημόσιος, εκτός αν υπάρχουν ιδιωτικά δικαιώματα) παλαιός αιγιαλός παύει να θεωρείται ανεπίδεκτος χρήσης ιδιωτικών δικαιωμάτων και υποχρεωτικά κοινόχρηστος. Αντιθέτως, χαρακτηρίζεται ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και δύναται να παραχωρείται και να οικοδομείται.

Ένα παράδειγμα, στο Eden Beach, 47,5 χλμ στη λεωφόρο Αθηνών-Σουνίου, στην παραλία που έχω μεγαλώσει, το τμήμα της παραλίας που είναι ελεύθερη, εικάζω ότι είναι πολύ λιγότερο από το 30%.

Θα το ξεχάσουμε και αυτό. Δηλαδή οι μόνιμοι κάτοικοι που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν κάθε ημέρα από 10 ευρώ, θα πρέπει είτε να βρουν τα χρήματα, είτε να μην ξαναπατήσουν.

Άλλο παράδειγμα, το Ble στον Άλιμο. Έχω να πάω χρόνια στην περιοχή και δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη, αλλά όταν πήγαμε, κληθήκαμε να πληρώσουμε εισιτήριο μόνο για να περάσουμε στην παραλία. Αυτό το αντίτιμο ήταν μόνο για να εισέλθουμε στο χώρο. Δεν περιλαμβάνονταν στην τιμή οι ξαπλώστρες, ούτε τα αφεψήματα. Εμείς επιλέξαμε να φύγουμε.

Αν ο αιγιαλός χαρακτηριστεί ιδιωτικός και παραχωρηθεί στο Δημόσιο, τότε στο όνομα της ανάπτυξης, θα εξοριστούμε από τις παραλίες μας. Όλες οι προσβάσιμες παραλίες θα γεμίσουν beach bars, με τη μουσική του γούστου τους, με τα καθίσματα του γούστου τους, και τις τιμές του γούστου τους επίσης.

Σε μία Αττική που είναι ζούγκλα, αν οι παραλίες γίνουν ιδιωτικές και δεν έχουμε δωρεάν πρόσβαση, τί θα μας έχει μείνει; (Ας μην συζητήσουμε για την καθαρότητα των παράκτιων υδάτων).

Θα εκτιμούσα ιδιαιτέρως αν κάνατε μία ανάλυση αυτών των προτάσεων του αναπτυξιακού νόμου».

ΣΗΜ. ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΗ: Η Καθημερινή έχει πάντα καλό ρεπορτάζ. Αδυνατώ να κατανοήσω τον αναπτυξιακό χαρακτήρα αυτής της ρύθμισης. Μπορώ μόνο να σκεφτώ πόσες επιχειρήσεις της παραλίας αγωνιούν για την νομιμοποίησή τους. Ήξεραν από την αρχή ότι στεγάζουν τα σχέδιά τους πάνω σε ένα αυθαίρετο στην άμμο. Ότι υπάρχει Αιγιαλός. Εύχομαι κάποιος στο Μαξίμου να δει έγκαιρα αυτό που πάει να γίνει. Πριν φτάσει στην Βουλή. Διότι τότε η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να αποσύρει την ρύθμιση κι η ζημιά θα είναι μεγαλύτερη…

Θανάσης Μαυρίδης, thanasis.mavridis@liberal.gr

Πηγή: liberal.gr

————————–

Οι νέες προτάσεις για τον αιγιαλό

Νέες τροποποιήσεις στη νομοθεσία για τον αιγιαλό και την παραλία περιλαμβάνει το «αναπτυξιακό» σχέδιο νόμου, που αναμένεται να δοθεί τις επόμενες ημέρες σε δημόσια διαβούλευση. Οι ρυθμίσεις είναι στην κατεύθυνση της διευκόλυνσης της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην ακτογραμμή εις βάρος της κοινοχρησίας της. Μάλιστα, περιλαμβάνει και ρύθμιση με την οποία ο (δημόσιος) παλαιός αιγιαλός θα μπορεί να παραχωρείται σε ιδιώτες και να οικοδομείται.

Οι ρυθμίσεις για τον αιγιαλό, που αποκαλύπτει σήμερα η «Κ», βρίσκονται στο τέταρτο κεφάλαιο του «αναπτυξιακού» σχεδίου νόμου και αφορούν κυρίως τροποποιήσεις του τελευταίου νόμου (ν. 4607/19). Σύμφωνα με πληροφορίες, οι επίμαχες ρυθμίσεις δεν είναι σίγουρο ότι θα συμπεριληφθούν στο «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο, καθώς συνεκτιμώνται πολιτικά και οι αντιδράσεις που πιθανότατα θα συναντήσουν. Οι κυριότερες από αυτές είναι:

  1. Καταργείται η ρύθμιση με την οποία το ελάχιστο πλάτος μιας παραλίας (πλην εξαιρέσεων) οριζόταν στα 30 μέτρα από τη γραμμή του αιγιαλού.
  2. Καταργείται ρύθμιση που περιόριζε στο 60% ενός αιγιαλού (μη συνυπολογιζόμενου τυχόν δυσπρόσιτου τμήματός του) τον χώρο που παραχωρείται σε ομπρελοκαθίσματα. Επανέρχεται αντ’ αυτού η ελάχιστη απόσταση των 100 μέτρων ανάμεσα στις διαδοχικές παραχωρήσεις, που μπορούν να καλύψουν την υπόλοιπη παραλία.
  3. Ο (εξ ορισμού δημόσιος, εκτός αν υπάρχουν ιδιωτικά δικαιώματα) παλαιός αιγιαλός παύει να θεωρείται ανεπίδεκτος χρήσης ιδιωτικών δικαιωμάτων και υποχρεωτικά κοινόχρηστος. Αντιθέτως, χαρακτηρίζεται ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου και δύναται να παραχωρείται και να οικοδομείται.
  4. Ως προς το μίσθωμα για την απλή χρήση ενός αιγιαλού, προτείνεται να υπολογίζεται όχι η αντικειμενική και μισθωτική αξία του πλησιέστερου ακινήτου, αλλά του πλησιέστερου εκτός σχεδίου ακινήτου. Η ρύθμιση αυτή είναι δεδομένο ότι θα μειώσει τα μισθώματα, άρα τα έσοδα του Δημοσίου.
  5. Στις περιπτώσεις στρατηγικών επενδύσεων, δίνεται η δυνατότητα απευθείας παραχώρησης στον επενδυτή του αιγιαλού και της παραλίας που βρίσκεται όχι μόνο σε επαφή με το ακίνητο, αλλά και σε παρακείμενο χώρο.
  6. Δίνεται η δυνατότητα απευθείας παραχώρησης της χρήσης του αιγιαλού σε επιχειρηματικά πάρκα με μέτωπο στη θάλασσα.
  7. Σήμερα, η παραχώρηση αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας (όχθης, πυθμένα κ.λπ.) απαγορεύεται, εκτός αν επιβάλλεται για λόγους υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος, εθνικής άμυνας, δημόσιας τάξης, ασφάλειας, υγείας ή προστασίας αρχαιοτήτων και περιβάλλοντος. Με νέα ρύθμιση, το δικαίωμα αυτό επεκτείνεται και σε περιπτώσεις «ασφάλειας βιομηχανικών ή ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων», μια επιδεχόμενη πολλές ερμηνείες αναφορά.
  8. Καταργείται ρύθμιση με την οποία δινόταν δυνατότητα ανάκλησης της παραχώρησης ενός αιγιαλού, προς αποκατάσταση του κοινόχρηστου χαρακτήρα του.
  9. Παρατείνεται αυτοδικαίως η χρήση αιγιαλού όταν αφορά έργα που εξυπηρετούν λατομικές και μεταλλευτικές επιχειρήσεις, όσο χρόνο υφίσταται το σχετικό δικαίωμα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΑΛΙΟΣ

Πηγή: kathimerini.gr

Tagged