Το 15μελές, η λειτουργία του και ο «μέγας» αρχηγός

Άρθρα Β/θμια

Όταν το ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ’80  νομοθετούσε τον μαθητικό συνδικαλισμό, στόχευε κυρίως στην ποδηγέτηση του εκπαιδευτικού σώματος, μέσω των κατευθυνόμενων αντιδράσεων  της μαθητικής κοινότητας.

Τα πολιτικά κόμματα άδραξαν  την ευκαιρία, όπως τότε εκτίμησαν και δημιούργησαν  τις δικές τους  «κομματικές» μαθητικές οργανώσεις, που παρότι δεν συνεισέφεραν στην συγκομιδή ψήφων, -οι μαθητές δεν είχαν δικαίωμα ψήφου-, αποδείχθηκαν για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα πολύτιμες για την «παραγωγή» νέων πολιτικών στελεχών στην βάση κάθε πολιτικής οργάνωσης, αφού οι μαθητικές οργανώσεις αποτέλεσαν την πολιτική θερμοκοιτίδα επώασης αυτών που αργότερα στελέχωναν τις φοιτητικές οργανώσεις.

Ο θεσμός, σε ότι αφορά εγκαταλείφθηκε από τα πολιτικά κόμματα, αφού από ένα διάστημα και μετά ξέφυγε από τον έλεγχό τους με αποτέλεσμα το κενό να καταληφθεί από άλλους εξωγενείς παράγοντες, κυρίως δε από τους «μπαχαλάκιδες» και  τους κατ’ επάγγελμα εμπόρους ουσιών που βρήκαν τρόπους να διεισδύσουν στην ποιο ευπαθή μάζα της κοινωνίας για τους δικούς τους σκοπούς.

Αυτό βέβαια, που κανένα πολιτικό κόμμα, είτε σαν κυβέρνηση, είτε σαν αντιπολίτευση δεν τόλμησε να ομολογήσει και γιατί όχι να λάβει ή προτείνει μέτρα διόρθωσης, ήταν και συνεχίζει να είναι ότι ο μαθητικός συνδικαλισμός ποδηγετήθηκε στο σύνολό του σχεδόν, α) από τους Διευθυντές σχολείων, προκειμένου να πετύχουν την μαθητική ειρήνη, β) από τους Συλλόγους Γονέων και κηδεμόνων για να την επίτευξη ιδίων στόχων, γ) μπαχαλάκιδες, δ) εμπόρους ουσιών και ε) πολιτικά κόμματα, αν και το τελευταίο έχει πλέον ατονήσει σε σημείο μηδενισμού. Το μόνο που πλέον έχει απομείνει σήμερα από τον μαθητικό συνδικαλισμό ως θλιβερό απομεινάρι της πολιτικοποίησης αυτού του πολύ ευαίσθητου κοινωνικά τμήματος της κοινωνίας, είναι οι υποκινούμενες έξωθεν καταλήψεις σχολείων και οι συνήθεις καταστροφές δημόσιου εξοπλισμού.

Ο Αρχηγός και οι συν αυτό…

Το 15μελές ενός μαθητικού συνδικαλιστικού σχολικού κινήματος, δεν είναι μία απλή υπόθεση, όπως φαντάζει. Δεν ασχολούνται με αυτό οι «άριστοι» μαθητές, όπως πιθανόν θα υπέθετε κάποιος έξω από το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά οι «χειρότεροι» ως μαθητές, ισχυροί όμως χαρακτήρες ως προς την επιβολή των απόψεών τους.

Συνήθως έξυπνοι, έως υπερβολικά, είχαν και έχουν την ικανότητα έργο και πράξη να ποδηγετούν και χειραγωγούν τους συμμαθητές τους, ενίοτε δε και τους ¨δασκάλους» τους. Αναλογικά αποτελούσαν και αποτελούν «αντίγραφα» των φοιτητών-συνδικαλιστικοπατέρων της δεκαετίας του ’80 που είχαν με το έτσι θέλω επιβάλει το περίφημο «δημοκρατικό 5» στην αξιολόγησή τους από τους καθηγητές τους, ανεξάρτητα από την ποιότητα των φοιτητικών επιδόσεών τους.

Πρώτος την τάξη, ανάμεσα σ’ αυτούς ο «Αρχηγός». Συνήθως προέρχονταν και προέρχεται από οικογένεια που του παρέχει ισχυρή στήριξη στις πράξεις του, γεγονός που τον κάνει ακόμη ποιο ισχυρογνώμονα και «σκληρό» στον μαθητικο-συνδικαλιστικό ρόλο του. Αμαθής  ή ακόμη χειρότερα ημιμαθής, με ρηχές πολιτικές γνώσεις, προϊόν συνήθως οικογενειακών επιρροών και με ολοσχερή άρνηση να εντρυφήσει στην γνώση προβάλει προς τους συμμαθητές του αλλά και τον κοινωνικό περίγυρό του την εικόνα, αυτού που ο λαός ονομάζει «κουραδόμαγκα».

Αυτό είναι και το βασικό πλεονέκτημά του, αυτό που τον βοηθά να επιβάλει την «ατζέντα» του, όποια και να είναι αυτή, αν και σήμερα η χειρότερη εκδοχή της, -και ναι συμβαίνει κι αυτό-, είναι ο έλεγχος του εμπορίου ουσιών μέσα στο σχολείο.

Το παρελθόν και η πολιτική ανέλιξη…

Πολλοί γόνοι  πολιτικών συνδικαλιστών, κλπ, χρησιμοποίησαν στο παρελθόν, κατά έμμεση οικογενειακή προτροπή και ενθάρρυνση το μαθητικό συνδικαλιστικό κίνημα για κτίσουν πολιτικές σταδιοδρομίες και όχι μόνο.

Χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτή του ανθρώπου που κατάφερε να γίνει μέχρι πρωθυπουργός. Οικογενειακά ο μπαμπάς υπήρξε επαγγελματίας με μεγάλη επιτυχία, δηλαδή κατά την λαϊκή έκφραση «κονομημένος» και γι’ αυτό το «παιδί» στάλθηκε να φοιτήσει στο αμερικανικό κολέγιο.

Εκεί άρχισε και ο «πολιτικός αγώνας» του νεαρού. Συμμετείχε  στο μαθητικό συνδικαλιστικό κίνημα του σχολείου του, αλλά οι πολύ αυστηροί κανόνες που υπήρχαν σ’ αυτό και ταυτόχρονα οι πολύ χαμηλές μαθητικές επιδόσεις του παιδιού, δεν επέτρεπαν την οιωνεί μαθητική εξέλιξή του, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να «μεταπηδήσει» από το κορυφαίο εκπαιδευτικά σχολείο σε άλλο «προοδευτικής» εκπαιδευτικής κουλτούρας δημόσιο, το πάλαι ποτέ Πολυκλαδικό που αποτελούσε ένα ανεξέλεγκτο σχολείο προαγωγής «κάθε προοδευτικού μαθητή» ανεξάρτητα από τις μαθητικές επιδόσεις του.

Οι «αγώνες», όμως, έχουν και τις αμοιβές τους με αποτέλεσμα η συμπεριφορά του νεαρού, που πλέον νόμιζε ότι είχε καταστεί ο «άρχων πάνω απ’ όλους», τον έστειλαν στο περίφημο και αδίκως στιγματισμένο ΤΕΛ Γκράβας στην Κυψέλη, απ’ όπου αποφοίτησε τελικά, παίρνοντας το πολυπόθητο «χαρτί» με την βάση της υποχρεωτικής περαίωσης των μαθητικών σπουδών του.

Οι ανώτερες σπουδές…

Θα ήταν όμως δράμα να τερματίσει έτσι άδοξα η διαδρομή πολιτική και όχι μόνο του νεαρού, γι’ αυτό το σύστημα του μπαμπά, φρόντισε για την συνέχεια. Κι αφού ήταν αδύνατο, λόγο γνώσεων να πετύχει την είσοδό του σε κάποιο ελληνικό ΑΕΙ, εγγράφηκε σε ανώτατο ίδρυμα της αλλοδαπής και δει σε εκπαιδευτικό ανώτατο  ίδρυμα της Βουλγαρίας που μόλις είχε ανοίξει τις πύλες της σε ξένους φοιτητές με καταβολή διδάκτρων.

Αν δεν ξέρεις, όμως να τηγανίσεις αυγό, δεν πρόκειται να φας και ο «νεαρός» μην έχοντας καμία γνωσιακή βάση από τα μαθητικά χρόνια του, ζορίζονταν απελπιστικά να παρακολουθήσει το σπουδαστικό πρόγραμμά του, άσε και που τα αγγλικά του ήταν επιπέδου «ταγκανίκας».

Η ευκαιρία να βρει λύση στο πρόβλημά του ήταν νόμος, που πονηρός πολιτικάντης είχε καταφέρει να ψηφισθεί, σύμφωνα με τον οποίο ήταν δυνατή μεταγραφή φοιτητή του εξωτερικού σε αντίστοιχο ελληνικό, εφόσον αυτός κινδύνευε από «τρομοκρατικές ενέργειες ή είχε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας». Την απόφαση την λάμβανε αποκλειστικά και μόνο η διοίκηση του Τμήματος του Ελληνικού ΑΕΙ στο οποίο ζητούσε να μεταγραφεί ο ενδιαφερόμενος.

Τον ρόλο του κριτή αλλά και εισηγητή του καθόλα «δίκαιου αιτήματος» του απειλούμενου πλέον νεαρού από πιθανές τρομοκρατικές ενέργειες, ανέλαβε γνωστός καθηγητής του ΕΜΠ, ασχολούμενος εκπαιδευτικά με την «αμπελοσοφία της τεχνολογίας», γνωστός στους εκπαιδευτικούς κύκλους της Αριστεράς και όχι μόνο ως «Τσεκούρι» ή κατά την τουρκικής προέλευσης λέξη «μπαλτάς», που το βρήκε πολύ πειστικό με αποτέλεσμα ο «φέρελπις» νέος να πάρει την πολυπόθητη μεταγραφή του και από την Βουλγαρία να μετακομίσει στην Ελλάδα, στην οποία με την ευγενή ενίσχυση και συνδρομή του ευεργέτη του κατάφερε να λάβει και το πολυτεχνικό χαρτί της αποφοίτησής του.

Η Αρχηγία… του κόμματός…

Στα φοιτητικά έδρανα στα οποία υποτίθεται ότι φοιτούσε με επιμέλεια ο «φέρελπις νεαρός», δραστηριοποιήθηκε έντονα με την λεγόμενη κινηματική αριστερά, αφού το αρχικό πέρασμά του από την ΚΝΕ τον είχε κάνει να κατανοήσει απόλυτα ότι εκεί δεν είχε κανένα μέλλον. Η κινηματική αριστερά, του έδωσε την ευκαιρία να ενταχθεί στον περίγυρο του «αρχηγού» μικρού κόμματος που αρνούνταν πεισματικά να ενταχθεί τόσο κάτω από την ομπρέλα του ΚΚΕ, όσο και κάτω από τους κοινοβουλευτικούς κανόνες.

Εκεί γνώρισε και την κόρη του «Αρχηγού» και ως μέγας αριβίστας της ζωής την αρραβωνιάστικε, μπαίνοντας έτσι στον απόλυτα προσωπικό κύκλο του «παντοδύναμου» αρχηγού. Κι όταν ο τελευταίος, αποφάσισε για λόγους υγείας να αποχωρήσει από την πολιτική, με πρότασή του αλλά και με την στήριξη του προσωπικού κομματικού μηχανισμού του ο νεαρός πέρασε στην αρχηγία του συγκεκριμένου πολιτικού μηχανισμού.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, αλλά για να μην ξεχασθεί να σημειώσουμε ότι μετά την δημιουργία απόλυτα προσωπικού κομματικού μηχανισμού από τον νέο αρχηγό, ο αρραβώνας του με την κόρη του απελθόντα διαλύθηκε και ο πρώτος επανήλθε στην πρώτη και μοναδική αγάπη του, η οποία πάλι με την  ευγενή συνδρομή του «Τσεκουριού» από ωρομίσθια εκπαιδευτικός της 4ης ΕΠΑΣ Περιστερίου μπήκε στο ευγενές καθηγητικό κατεστημένο του ΕΜΠ.

Υ.Γ.: Όλη η ποιο πάνω ιστορία, είναι μυθοπλασία. Αν το μυαλό του αναγνώστη οδηγείται σε συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις, είναι γιατί όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται, όπως λέει και ο λαός. Όσο για την ψήφο που ο καθένας θα ρίξει σε λίγο χρονικό διάστημα, είναι αποκλειστική ευθύνη του και ότι θα ακολουθήσει απ’ αυτή. Εξάλλου, πούρα και κότερα όλοι μας μπορούμε να γευθούμε και αποκτήσουμε. Αρκεί να χαράξουμε την κατάλληλη πορεία και χωρίς ενδοιασμούς να φθάσουμε στο πέρασμα του ρουβίκωνα της ζωής μας…

Αυτό που πρέπει να θυμάται κανείς είναι ότι… «Τα οράματα των άλλων είναι γι’ αυτούς και κανείς δεν ονειρεύεται για μας, πριν από εμάς και μόνο για εμάς…» Αυτός είναι και ο πραγματικός φασισμός, ανεξάρτητα αν συνοδεύεται από επιδόματα και πρόσθετες «συντάξεις»…

«Διογένης ο Κρατών και τον Φανόν»

Tagged