Ο Σημίτης, το ευρώ και η ποιο βιαία μεταφορά πλούτου από τις χαμηλές τάξεις στις ελίτ, που έγινε ποτέ…

Δημοσιονομικά
Μοιραστείτε το:

Για ορισμένους, ιδιαίτερα τους φανατικούς εκείνης της εποχής, ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ο «μέγας εκσυγχρονιστής» του  απολιθωμένου ελληνικού κράτους, κι αυτός που υπήρξε ο οραματιστής της εγκατάλειψης  της δραχμής και της ένταξης στο κλαμπ του ευρώ…

Ο ίδιος, ακόμη και πριν λίγες ημέρες επέτειο της αποδοχής του ευρώ έναντι της δραχμής ως εθνικό νόμισμα επαίρονταν ότι  έβαλε την Ελλάδα στο κλάμπ των ισχυρών της Ευρώπης, ή όπως του άρεσε να λέει  στον ισχυρό πυρήνα των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών..

Είναι έτσι, όμως, ή πρόκειται για την μεγαλύτερη πολιτική απάτη της χώρας, και του έθνους ιστορικά και όχι μόνο του νεώτερου ελληνικού κράτους…;

Ο ίδιος ο κος Σημίτης, απόφοιτος  Ρουμάνικου Πανεπιστημίου  της εποχής του Τσαουσέσκου, κοινωνικά ομοφοβικός έναντι όλων, σύμφωνα με την γλώσσα του σώματός του κατά τα λεγόμενα των ειδικών, κατάφερε να κυριαρχήσει στο τότε παντοδύναμο ΠΑΣΟΚ, μοιράζοντας «ευκαιρίες» λαμογιάς σε όλους τους ισχυρούς κομματάρχες ή αν θέλετε αρχηγούς πράσινων φυλών που συγκυβερνούσαν  μαζί του… Τρανό παράδειγμα σ’ αυτό  η λεηλασία  του εθνικού πλούτου με καταχρέωση της χώρας στην οποία  επιδόθηκαν  οι πάλαι ποτέ πολιτικοί σύντροφοί του Τζοχατζόπουλος, Σπώκος, Παπαντωνίου, και Σία,  για τον οποίων το βίο όταν οι πράξεις τους  έφθαναν στην βουλή, ο ίδιος ανέκραζε το περίφημο «όποιος έχει στοιχεία ας τα πάει στον εισαγγελέα»… και μ’ αυτό καθάριζε την κόπρο, αφού για όλα τα άλλα και ειδικά τα ΜΜΕ το σύστημα που είχε ευφυώς στήσει καθάριζε για όλα…

Για τους οικονομολόγους, όμως και γενικά τους νουνεχείς μελετητές του δημόσιου βίου και της πορείας της χώρας, ο κος Σημίτης  δεν ήταν παρά μία καταστροφική παρένθεση τόσο για την χώρα, όσο και για τον λαό της… ενώ με την πολιτική του συναίνεσε  και ουσιαστικά επέβαλε  την ποιο βιαία, άμεση και κυρίως κρυφή μεταφορά  πλούτου, από τις χαμηλά εισοδηματικά τάξεις στην τόσο αγαπημένη γι’αυτόν οικονομική και .όχι μόνο ελίτ, την επονομαζόμενη και νέα οικονομική ελίτ της λαμογιάς…

Τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις ή αν θέλετε πράξεις διακυβέρνησης του «πεφωτισμένου» Σημίτη, που  στήριξαν κάθε πράξη και επιθυμία  της οικονομικής ελίτ σε βάρος της πλέμπας… που τόσο απέφευγε ο ίδιος…

α) Αποβιομηχάνιση και  εργασιακή απαξίωση  του ενεργού πληθυσμού

Η ενεργοποίηση του κοινοτικού προγράμματος  INTEREG για την στήριξη της οικονομίας των προς ένταξη γειτονικών χωρών, -Βουλγαρίας, Σκοπίων, Αλβανίας-, με πρόβλεψη υπερβολικά γενναίων (πάνω από 80%) επιδοτήσεων μετεγκατάστασης, οδήγησε την φυγή  του 70% περίπου  των βιομηχανιών, βιοτεχνικών και εμπορικών επιχειρήσεων της χώρας στις χώρες αυτές, που πέραν των άλλων διέθεταν  πολύ φθηνό εργατικό δυναμικό, μηδενικό σχεδόν ασφαλιστικό κόστος και εξωπραγματικά χαμηλή φορολογία…

β) Καταστροφή ασφαλιστικού συστήματος  με την στέρηση  τεράστιων υποχρεωτικής μορφής πόρων…

Η με νομοθετική ρύθμιση, προς χάριν των μεγαλοεργολάβων των μεγάλων ολυμπιακών και οδικών έργων, -τα δεύτερα εν μία νυκτί βαφτίστηκαν Ολυμπιακά-, κατάργησης  των ασφαλιστικών εισφορών όλων των εργαζόμενων σ’αυτά  στέρησε τα ασφαλιστικά ταμεία από τεράστια σε μέγεθος κεφάλαια (εισφορές), κάτι που είχε σαν συνέπεια  να φρεθούν τα Ταμεία αυτά, -φυσικά και  με άλλα αίτια-, ανοχύρωτα και ανίσχυρα στην κρίση των μνημονίων, κάτι που πληρώνουν και θα πληρώνουν για  πολλές δεκαετίες οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι…. Και αυτό κατόρθωμα Σημίτη  είναι, ανεξάρτητα  των ποιών την υπογραφή φέρουν οι νόμοι που ακολούθησαν…

γ) Αποδοχή-καθιέρωση ευρώ με την ισοτιμία των 342… δραχμών ανά ευρώ, χωρίς καμία προετοιμασία…

Δεν θα περιγράψουμε οικονομικά πεπραγμένα και θεωρίες συνομωσίας ή άλλες τέτοιες…. Απλώς θα αναφέρουμε  το ποιο απλό παράδειγμα 15πλασιασμού των τιμών καταναλωτή, κάτι που οδήγησε  μέσα σε μία νύκτα στην δραματική μείωση του εισοδήματος  και φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων… του πληθυσμού…

Το  μικρό «μπουκάλι» του μισού λίτρου εμφιαλωμένου νερού  επωλείτο  πριν την είσοδο, ελέω Σημίτη της Ελλάδας  στο κλάμπ του ευρώ, 15 δραχμές, με τα ΜΜΕ και τους οικονομολόγους να μιλούν για αισχροκέρδια των επιχειρηματιών – παραγωγών σε βάρος των καταναλωτών. Αμέσως μετά την είσοδο στο ευρώ, η ίδια συσκευασία επωλείτο 0,5 ευρώ και σε αντιστοιχία 172 δραχμές περίπου… Κατόρθωμα κι αυτό Σημίτη…

δ) Λεηλασία λαϊκών εισοδημάτων και αποταμιεύσεων   στην περίφημη άνοιξη του Ελληνικού Χρηματιστηρίου…

Όχι δεν θα μπούμε σε αναλυτικές ή συνοπτικές περιγραφές για το θέμα αυτό…. Το μόνο που θα θυμίσουμε  είνμαι  οι κροκοδίλειες δηλώσεις του ίδιου του Σημίτη που εκ των υστέρων δικαιολογώντας εμμέσως πλιν σαφώς την πάρτι του έκανε την εκπληκτική δήλωση «Ας πρόσεχαν»… για όλους τους κατεστραμμένους  εκείνης της εποχής…

Ας με συγψχωρήσουν  οι θαυματές του εκσυγχρονιστή Σημίτη εκείνης της εποχή, ακόμη και τα «ορφανά» του που έμαθαν να τα βρίσκου ν όλα εύκολα και έχουν εκδράμει σε άλλες  πολιτικές πολιτείες, -το ΠΑΟΚ δεν τους έκανε τις χάρες, δεν είχε πλέον δυνάμεις, και γι’αυτό την έκαναν από αυτό-, μπας και βρόυν πάλι την βολή τους, αλλά επαναλαμβάνω την άποψη ότι ο Σημίτης υπήρξε η « μεγαλύτερη πολιτική φενάκη» στην ελληνική ιστορία.

Αφορή για αυτά τα λίγα λόγια, το άρθρο του Άγγελου Κωβαίου  «Είκοσι χρόνια από την ένταξη στο ευρώ: τι ξεχάσαμε και γιατί;» στην ιστοσελίδα  Protagon.gr, που παρουσιάζεται στην συνέχεια…

Για όλους εσάς, απλώς να θυμίσουμε ότι  οι επόμενες  μεγάλες «πολιτικές απάτες» και διώκτες του ελληνικού λαού, που ακολούθησαν την εποχή και τις πρακτικές ΣΑημίτη, ήταν και συνεχίζουν να είναι τα δίδυμα και τρίδυμα «Τσίπρα, Βαρουφάκη,Τσακαλώτου» και «Κατρούγκαλου-Αχτσιόγλου»…

Μέχρι την επόμενη φορά να είστε καλά και  να μην αρνείστε (για όσους το κάνουν χωρίς αιτία…) τον εμβολιασμό…

Διογένης ο Αιρετικός

—————-

Είκοσι χρόνια από την ένταξη στο ευρώ: τι ξεχάσαμε και γιατί;

Μία δήλωση του Κώστα Σημίτη θύμισε ότι πριν από είκοσι χρόνια η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΟΝΕ. Εχουμε λησμονήσει ότι στην πορεία κινδυνεύσαμε δύο φορές να βρεθούμε εκτός και ποιος φταίει γι’ αυτό; Και πόσο δεδομένα μπορεί να θεωρούνται τα πράγματα στο μέλλον;

του  Αγγελου Κωβαίου

Μαζί με τη νέα μετάλλαξη της πανδημίας η νέα χρονιά έφερε και μία επέτειο. Την ανάμνηση μιας ημερομηνίας που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αφορμή, αν όχι για εορτασμούς, τουλάχιστον για υπενθυμιστικές ανακοινώσεις. Τον Ιανουάριο του 2022 συμπληρώθηκαν 20 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ, στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, στην ομάδα των κρατών που υιοθέτησαν το ευρώ.

Η «επέτειος» ωστόσο ήταν βουβή. Δεν αποτέλεσε έκπληξη ότι (σχεδόν) ο μόνος που την θυμήθηκε ήταν ο πρώην Πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης. Το είχε θέσει στόχο της κυβέρνησής του, το δούλεψε, το πέτυχε και σήμερα έχει κάθε λόγο να θέλει να το θυμίζει.

Παρά ταύτα, η ένταξη στο ευρώ δεν αντιμετωπίζεται από όλους με την ίδια διάθεση. Οι λόγοι είναι πολλοί. Πόσοι έχουν ακόμη σήμερα συνείδηση του γεγονότος ότι μόλις επτά-οκτώ χρόνια μετά την ένταξη μας στο κοινό νόμισμα, κοντέψαμε να βρεθούμε εκτός ευρωζώνης; 

Οσοι κι αν είναι, μάλλον θέλουν να το ξεχάσουν και να μην εμπλέκονται σε συζητήσεις για το ποιος ευθυνόταν για το παρ’ ολίγον ατύχημα. Και πόσοι άραγε θυμούνται ότι έπειτα από αυτή την περιπέτεια, ακολούθησε η άλλη, πέντε χρόνια αργότερα, και κινδυνεύσαμε θανάσιμα να βρεθούμε και πάλι εκτός ευρώ, λόγω ελαφρομυαλιάς κάποιων άλλων, που νόμιζαν ότι παίζουν κάτι σαν Μονόπολη και ότι δεν έτρεχε και τίποτε;

Υπό αυτές τις συνθήκες και με δεδομένες παραλείψεις και αστοχίες (και των πρωτεργατών της ένταξης στο ευρώ), μοιάζει να είναι λίγοι εκείνοι στην Ελλάδα που και σήμερα ακόμη έχουν συναίσθηση της σημασίας της συμμετοχής μας στο κοινό νόμισμα.

Ο,τι και να λέει κανείς για το ποιο θα ήταν το κόστος δανεισμού μας, πώς δεν θα ήμασταν σε θέση να διασωληνώσουμε ούτε έναν ασθενή τον καιρό της πανδημίας, πώς θα παίρναμε καύσιμα, φάρμακα και τρόφιμα με το δελτίο (στην καλύτερη περίπτωση), πώς θα ψάχναμε για εμβόλια στη μαύρη αγορά και πώς τα απομεινάρια της μεσαίας τάξης θα ήταν σήμερα πραγματικά εξαθλιωμένες μάζες, υπάρχει πάντα ένα «ναι μεν, αλλά…», μία αμφιθυμία και διάφορες θεωρητικές αρλούμπες.

Ας μην μπούμε καν στη συζήτηση τι πληθωρισμό θα είχαμε τώρα δίχως το ευρώ… Προφανώς και τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Κανείς δεν ασχολήθηκε ποτέ με τον ξαφνικό και κρυφό πληθωρισμό που ειδικά στην Ελλάδα έφερε το ευρώ, κανείς δεν μίλησε όταν έπρεπε για τα όργια του δανεισμού, ιδιωτικού και δημόσιου, και κάποιοι έκαναν αισχρή σπέκουλα, υποστηρίζοντας ή υπονοώντας ότι τα μνημόνια ήταν συνέπεια του ευρώ και όχι της ανοησίας μας.

Κάτι είπε ο Σημίτης κάποια στιγμή εκείνον τον μακρινό Δεκέμβριο του 2008, αλλά οι περισσότεροι σφύριζαν αδιάφορα, όπως σφύριζε και η Ευρώπη και έπειτα μπλέξαμε με την ασυναρτησία, τους αγανακτισμένους και τις δήθεν ελίτ που στήριξαν τον Τσίπρα και γοητεύονταν από την επιστροφή στη δραχμή.

Σήμερα, 20 χρόνια μετά, θεωρούμε τα πράγματα λίγο-πολύ αυτονόητα, αν και υπάρχει η βάσιμη υποψία ότι πάλι επαναπαυόμαστε σε δάφνες που δεν έχουμε. Ποιος ακριβώς θα είναι ο λογαριασμός της περιόδου που διανύουμε και πόσο τζάμπα θα είναι το τζάμπα χρήμα που σήμερα ρέει, δεν το αναφέρει κανείς και όλοι ελπίζουν ότι οι κανόνες της δημοσιονομικής πειθαρχίας απλώς θα ξεχαστούν και θα ανατραπούν, ώστε να βρεθούμε ως διά μαγείας στη «Χώρα του ποτέ-ποτέ».

Από τη δήλωση του Σημίτη οφείλει κανείς να κρατήσει τις τελευταίες φράσεις: «Σε αυτή τη συγκυρία πρέπει ωστόσο να υπενθυμιστεί ότι το ευρώ ήταν το πρώτο βήμα στο εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης. Ένας στόχος που αποτελεί μιαν αδήριτη ανάγκη σήμερα, στην εποχή των μεγάλων γεωπολιτικών ανακατατάξεων».

Οι μεγάλες αυτές γεωπολιτικές ανακατατάξεις είναι κατά πάσα βεβαιότητα το πρώτο βήμα προς τη μεταπανδημική εποχή.

Ποιες ακριβώς θα είναι αυτές και πώς η Ελλάδα θα τοποθετηθεί στο νέο περιβάλλον είναι κάπως ασαφές, αλλά πάντως συνιστά και το μεγάλο στοίχημα, για το οποίο ελάχιστοι μιλούν ξεκάθαρα.

Εν όψει αυτών όμως, οφείλουν να διαμορφωθούν στάσεις και συμπεριφορές από τις πολιτικές δυνάμεις – όσες τουλάχιστον διεκδικούν τίτλους σοβαρότητας.

Πηγή: Protagon.gr

Μοιραστείτε το:
Tagged